Kendinizi arıyor musunuz? Ben kimim? Neyim? Ne istiyorum? Nasıl yaşamalıyım? Ben kendimi bulmak için çok uğraştım. Geç kalmışlığın bir aceleciliği miydi bilmiyorum ama yaparken hep zevk almayı düşündüm. İngilizce kursuna gittim, öğrenemedim ama dostlar edindim bu beni mutlu etti. DJ kursuna gittim, sahnelere çıktım ve hiç pişman olmadım çok mutlu oldum şuanda özlüyorum o günleri.…

Bugün gördüğüm bir şey hakkında yazmak istiyorum. İki kız çocuğuyla ilgili. Onların birbirleriyle olan iletişimi. Kendilerinden yaşça büyük insanlara karşı söylemleriyle alakalı…. Ben onların davranışları, kendilerine güvenleri ailenin yetiştirdiğiyle ilgili olduğunu düşünüyorum. Bilinçli bir ailede yetiştirilmenin verdiği bir özgüvendi bu. Cevapları beni şaşırtıyordu. O kadar akıcıydı ki… Sen çocuksun diyemedim keşke bende şimdi çocuk olsaydım…

Siz hiç kendi iç dünyanızda kayboldunuz mu? İçinizle savaşınız bitmiştir ama ne galip vardır ne de mağlup…. Hayatı ve kendimi çözmenin derdindeyim tabi bu ne kadar mümkün olursa? Bazen boşluktayım bazen boşlukta olmak istediğim bir doluluktayım. Hislerimi anlatamayacak ne hissettiğimi kimsenin anlamayacağı bir durumdayım. İçimde patlayan volkanın bana verdiği zararı dışarı verse ne olurdu acaba?Kendime,…

Kendimizi ifade edebilmek ama doğru ifade edebilmek çok önemli. Bazen neden bazı insanların yanında ifade edemiyorum diye soruyorum kendime. Aslında kendimce bulduğum mu desem başka yerlerden aldığım bilgilerle pekiştirdim mi desem tam bilmiyorum ama bir kaç fikrim var bununla ilgili. Bazen bizi anlamadıklarını düşündüğümüz için bazen o insanın yanında rahat olamadığımız için. Bunu ister istemez…

Bazı duyguları hatta duyguları çok aşırı yaşıyoruz. Mutluysak çok mutluyuz. Üzgünsek çok üzgünüz. Seviyorsak çok seviyoruz. Nefret ediyorsak çok ediyoruz. Mutluluk sonsuz değil bitiyor. Biten bir şeyden çok fazla beklentiniz olmasın. O an mutlusunuz bu hep olacak diye bir şey yok. Olmadığı için kızıyoruz nefret ediyoruz. Sonra tersi olan duyguları fazlasıyla yaşıyoruz. Hepsi gelip geçici……